പൊറുക്കുക പെരിയാറേ നീ….

ഈണമായ്, താളമായ്
മലനിരകളെ തഴുകിയൊഴുകി
തെളിനീരുമായ്
നിബിഡമാം വനാന്തരങ്ങളിലൂടെ
സൂര്യകിരണങ്ങൾ തൻ തലോടലുമായി
മദിച്ചൊഴുകിയോരീ പെരിയാറിൻ-
ലാവണ്യമെന്നോ അസ്തമിച്ചു

ഓർമ്മിക്കാനുണ്ടൊരു പരിണയകഥ;
അത് ലോകം മറന്ന പെരിയാറിൻ വ്യഥ

അറബിക്കടലാം പ്രിയതമനിൽ
അലിഞ്ഞുചേരുവാനായൊഴുകിയ
പ്രണയ കല്ലോലിനീ, പെരിയാറേ
നിൻ ഗതിവിഗതികളാരോ തച്ചുടച്ചു

സംശയ്ഇക്കേണ്ട; ഏതിനും
മൂകസാക്ഷിയാണു ഞാൻ

അൽപ ലാഭം കൊതിച്ച്
നിൻ പ്രണയത്തെ തടുക്കുവാ-
നെന്നെയേൽപ്പിച്ച വിദേശകരങ്ങളോ-
പോയ് മറഞ്ഞെങ്കിലും,
മൃതപ്രാണനായ്, മുതുമുത്തശ്ശനായ്,
ദൗത്യവും ഏറ്റു ഞാൻ നിലകൊള്ളുന്നു

പെരിയാറിൻ പ്രണയത്തെ
പുഷ്പിണിയാക്കുവാനെൻ-
കരങ്ങളൊന്നയക്കുവാനാശയുണ്ടെങ്കിലും
മാനവജീവന്റെ നിലവിളി-
യെൻ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്ന വേളയിൽ
എനിക്കതിനാവില്ല;
പൊറുക്കുക പെരിയാറേ നീ

അറബിക്കടലിലേക്കാന്നയിവൾതൻ-
പ്രണയത്തിനു നവജീവൻ നൽകി
രമണീയമാം പ്രകൃതിയെ മാറോടണച്ച്
വിലപിക്കും മക്കളെ സന്തുഷ്ടരാക്കി
ശാന്തമായൊഴുകൂ പെരിയാറേ നീ